Henri en Rob, 18 oktober 2008
zondagnamiddag: dag waarop onze meeste jongeren op bezoek
zijn bij familie of vrienden. In Kafwankumba, het scholastikaat, is de machine vrij, er is stroom; ik
kan dus rustig werken.
Ik ga proberen op de verschillende vragen van Rob te antwoorden. Vooreerst een
dikke merci voor zijn twee brieven.
Ik herlees het schrijven van Rob, gedateerd op 16 september.
Dank voor het afhalen van het broodmachine bij mijn
broer Frans en het voeren naar Boechout.
Rob.
Dank ook voor de bosmaaier; die is dus nog onderweg, maar na het vertrek van Mathieu en Paul heeft Daniel me
dat apparaat 'papier-opraper' gegeven. Hij zei dat
hij dat van Paul had gekregen maar die wist niet juist voor wie het was!?!? Het apparaat beantwoordt heel goed aan wat ik
verlangde. Heb het aan Serge bezorgd, de jongeman die verantwoordelijk is voor
de zaal en omgeving; elke maandagmorgen, na de talrijke
zondagbezoeken vallen daar heel wat papiertjes en blikjes op te rapen.
Zeer hartelijk dank !!! Jammer genoeg verlaat Serge
ons eind oktober.Hij gaat verder studeren: hij is, voor zover ik merk, heel
eerlijk. Niet altijd zo evident hier.
Inderdaad, drie vlaamse syndikalisten zijn hier een week op bezoek geweest. Het was
voor de eerste keer; een hele ervaring, zeiden ze. De zaterdagnamiddag hebben
we op het terras van de zaal in Bumaki rustig kunnen
praten; een avond in de week waren ze al in Kafwankumba
geweest en hadden ze o.a. met onze jongeren gepraat: wat uitgelegd wat ze
hier eigenlijk kwamen doen. Er zijn sociale verkiezingen in de fabrieken; ze
kwamen hun congoleze vrienden steunen. De
zaterdagnamiddag waren we slechts met ons vier: we konden dus vlaams spreken en we hebben
rustig van gedachten gewisseld over de sociale week die zou doorgaan
in februari 2009 en die meer en meer vorm krijgt en ook over ons plan in
oktober 2009 te starten met departement: Sciences
Sociales du Travail.
Een
eerste van drie: Leo Lauwerysen is iemand die in
Turnhout werkt waar ook Kris Van Elsen is. Kris
had hem de opdracht gegeven mij op te zoeken en van gedachten te wisselen over
onze plannen. Een tweede is Michel Demong, adjunkt-hoofdsecretaris
van LBC, wier zetel in Antwerpen is. Het is de
sterkste vakbond in aantal leden in de confederatie van vakbonden van het
ACV. Ze zijn ook bezig met volwassenenonderwijs in het Antwerpse. Tijdens
mijn verblijf in België was ik met Emiel
bij hen op bezoek/.
Het volgende onderwerp: de school te Kimbeimbe:
foto's van de leerlingen: zoals je vraagt zal ik de leerlingen per trwee nemen: een beetje van elkaar af. Ik probeer eerst
eens met één klas en stuur je die, Rob, zodat je kan
uitmaken of het zo goed is. Ik beloof niet wanneer het zal klaar zijn maar
zal het zo vlug mogelijk doen: ook de leerlingen in actie met de leerkrachten.
Marcel is samen met Simon in Kinshasa
waar ze verleden week het congres van de CSC hebben meegemaakt (CSC * conféderation des syndicats congolais, gesteund door het ACV) Ik verneem zonet van
Emiel dat Kris hem verteld heeft dat Marcel en Simon klare afspraken hebben gemaakt met Karin Debroey en Gust Van Dongen. Gust zou in febvruari 2009 samen met Emiel 14
dagen naar Lubumbashi komen: de eerste week: een
seminarie voor de onderwijsvakbond; de tweede week onze sociale week. Thema van de sociale week: Les conditions
du travail au Katanga. De voorbereidings
is volop aan de gang.
Normaal
komen Simon en Marcel toekomende dinsdag terug uit Kinshasa. Maar Marcel heeft nog verlof tot 8
november. Ik zie zelf niet zo duidelijk welk antwoord geven op je vraag:
'Hoe kunnen we nauwer met de school in contact komen
zodat we onze leerlingen beter kunnen motiveren?' en ik weet dus niet wanneer
ik met Marcel daarover kan spreken.
Ik
stap over naar de tweede brief van Rob: 16 oktober.
Ik ben bezig na te gaan wat ik dit jaar
heb gegeven aan de school van Marcel: elke maand 310,- dollars voor de
leerkrachten: 20,- $ per onderwijzer in Kimbeimbe:
11 personen x 20,- $ =220,- $ + 90,- $ aan
de onderwijzer in Kandulwe (12km. in volle broesse) maar daarnaast nog geld voor de inspectie en
andere redenen. Zoals reeds gezegd, hoop ik
binnenkort daar jullie een verslag over te sturen.
Rob, je voorstel: het geld onmiddellijk aan het personeel geven zou inderdaad
gemakkelijker zijn maar 1) ik zie niet onmiddellijk in hoe dat praktisch kan en
2) schrik dat het ergens 'evaporeert' (jammer genoeg is dit ook waar voor
verschillende van onze confraters). Maar ik zeg niet onmiddellijk dat het niet
gaat: denk erover na + bespreek het met Marcel.
Ondertussen wachten
de eerste 30 naaimachines hier in Kafwankumba nog op
hun bestemming; waren in juli aangekomen. Simon
en ik hopen daar binnenkort werk van te maken: ze te verdelen aan
confraters in Musoshi, Kambove,
Kipushi...
Dank
voor de voetbaltruitjes: die voor kinderen heb ik aan Marcel gegeven.
Ik hoop je daar ook binnenkort foto's van op te sturen. Die voor
volwassenen houd ik zelf nog wat bij. Désiré had
daarom gevraagd maar die is nu pastoor benoemd in Kambove
en Clément, een pas gewijde, vervangt hem nu in Musoshi.
Daar bestonden vroeger meer dan 10 voetblaploegen
Is het nuttig kleren te sturen? Eerlijk gezegd, denk ik eerder van
niet.Onkosten. Wereldmissiehulp
Boechout vult wel dikwijls de zaken aan met
T-shirts en zo. Dat is wel goed maar speciaal kleren sturen, vind ik niet zo
nodig. Vroeger gebeurde dat: die werden dan door Mama's in Kambove
onder de armen uitgedeeld maar die Mama's kozen er eerst het beste voor henzelf
of voor hun familie uit zodat de armen dikwijls slechts de kruimels
kregen.
Proficiat voor de 160 kinderen die al sponseren!!!!
Mijn oor is goed; ik probeer het uit de zon te houden. Ik blijf in Bumaki wonen.
Rob, ik meen zo al je vragen beantwoord te hebben. Indien niet, laat het
weten. DANK voor zoveel, ook aan henri. Beste groeten aan allen en tot
wederhoren.
Jan