Durbuy

Theo

Vrijdagmiddag mochten we de school verlaten

en al onze medeleerlingen verweesd achterlaten.

We lieten het alleszins niet aan ons hart komen

en begonnen al van sportieve prestaties te dromen.

Met de trein trokken we naar Durbuy

Aurélie, Eryn, Elise, Louise, Marie, Pheline, Sophie

Lionel, Linus, Rukhsara, Simon en Kimberly.

Het was een toffe reis, zei Melissa.

Dat zal wel zijn, riep Tessa.

Adventure is een makkie volgens Thiebout,

hij neemt alles met een korreltje zout.

Ik wil kajakken met Luana,

beveelt super-atlete Ona.

Tijdens de deathride hield ik men hart vast, zei Pauline.

Ik liet het niet aan mijn hart komen, wist Jolien.

Op de apenbrug voelde ik me in mijn sas.

Dat zal wel zijn, Thomas.

In de bar gedragen we ons zoals Quinten,

we drinken hier alles, behalve pinten.

Onze sportieveling, Mr. Langen

ziet de bui al hangen.

Spring in ’t veld, Mevr. Coart

kent geen gevaar.

Groep 1

We gaan naar Durbuy.

Hier zegen ze oui.

We gaan naar het zuiden.

Om onze stem te verluiden.

Iedereen moest zich bewijzen.

En een kajak uit het water doen rijzen.

Dead ride naar beneden.

En dieptes hele wrede.

Theo kantelde om:

“Is er nog spaghetti in de kom?”

Noortje hing aan het koortje.

En verbrande zo haar oortje.

Tony kroop rappel omlaag.

En hij ging zeker niet traag.

Bomen zaten in de weg.

Dat was voor sommige brute pech.

Linus zei het is zo nat.

Ik wil straks een warm bad!

Het weekend was snel voorbij.

Eindelijk thuis wat waren we blij.

Zo liep het toch goed af.

Het was reuze maf.

Groep 2

"We hebben er lang naar uitgekeken
en vrijdag zijn we met de trein naar Durbuy uitgeweken.
Bij de aankomst stonden de lekkere frietjes op ons te wachten
en er kwam niemand met klachten.
De dropping was een heel avontuur in het late avonduur.
Meneer Langen trakteerde er één en niemand zei daarop neen.
Vanochtend vroeg opgestaan om er meteen op uit te gaan.
Onmiddellijk met de deathride naar omlaag
en iedereen deed het graag.
Fietsen en kajakken was ook heel leuk en tijdens de quiz
lachten we ons een breuk.
Morgen is het alweer gedaan
en moeten we spijtig genoeg terug naar school toegaan.
Dus gaan we ons nog even amuseren,
want daarna moeten we terug voor wiskunde leren.
Het weekend was heel fijn,
alleen mocht het wat langer zijn."

Groep3

Het weekend begon al goed,

we gingen naar Durbuy met veel moed.

We gingen met de trein

om een heel weekend samen te zijn.

De dropping bleef duren

en het duurde lange uren .......

Meneer Langen heeft ons getrakteerd

en we hebben ons goed geamuseerd!

We deden een hindernisparcour ,

ce n'est pas pour tout les jours!

We fietsten bergop, bergaf

en dan waren we helemaal bekaf!

Dan roeien voor ons leven

en daarna stonden we te beven.

Nog één dag tegemoet

met nog veel goede moed!!

Groep 4

De Durbuyaan

Er was eens een Durbuyaan.
Die at soms een banaan.
Daarom was die heel boes
en dat was niet van de poes.
In meldert was het bijna gedaan
en toen at die weer een banaan
en toen draaide Bousoufa de bal in de goal
en zo vloog de bal in de goal
en toen at die weer een banaan.
Lionel zei das ni meer leuk
en Simon zei eet dan een peuk
anders is da ni leuk.
Die at da op ma terwijl ook een banaan.
Da was het verhaal van de Durbuyaan.

Einde

Groep 5

Vrijdag vertrokken we met een lach,

Dat gebeurt niet elke dag

Samen maken we veel plezier,

Dat kun je horen van ginder tot hier.

We beleven veel avontuur,

Dit is jammer genoeg van korte duur.

Morgen gaan we weer naar huis,

En krijgen we voor wiskunde opnieuw een buis.

Maar morgen is er nog niet,

Dus hebben we nog geen verdriet.

We vonden het heel leuk,

We lachten ons een breuk.

Het eten was niet slecht,

Maar het verteerde niet echt.

Met Theo erbij,

Waren we zeker blij.

Met Theo als superman,

Blijven we steeds zijn grootste fan !!!

Einde

Aurélie en Sophie maakt zelf ook nog een rijmpje

Durbuy, dat was pas Toppie 

Vrijdag was het zo ver, we vertrokken naar Durbuy.

“Jippie!”, riep Marie.

“Lekker plezier maken zonder mijn zus, dat is wat ik wil!”, aldus Linus.

Quinten vond het ook super fijn om een weekendje met Paulien weg te kunnen zijn.

Maar Cedric en Willem waren er spijtig genoeg niet bij, daarmee was de groep niet blij!

Bij de aankomst stonden de lekkere frietjes al op ons te wachten

En er kwam niemand met klachten.

Tijdens de dropping in het late avonduur was het super fijn.

“Ik hoop alleen maar dat er in dit bos geen seriemoordenaars zijn!”, fluisterde Louise.

“Jullie mogen de groepen zelf kiezen!”, riep mevrouw Coart, “ Er is hier toch geen enkele gevaar.”

Terug aangekomen trakteerde meneer Langen ons er allemaal één en nam zelf pinten één voor één.

Toen moesten we gaan slapen om de volgende dag vroeg te kunnen ontwaken.

Na het ontbijt met de deadride naar beneden, voor sommigen was het al even geleden.

Pheline had de knappe begeleider al snel gezien.

“Zo wil ik er wel tien!”, zei Jolien.

Daarna was het tijd voor de rappel.

“Van een rots naar beneden klimmen is alleen iets voor slimme”, zei Elise.

Na al dat springen en naar beneden klimmen was het tijd voor een middagpauze.

We moesten daarna nog gaan mountainbiken.

Simon riep: “Fiets nu eindelijk eens door, Lionel gaat er tenminste voor!”

Tijdens het kajakken was het een beetje koud, maar dat was geen enkel probleem voor Thiebout.

Eryn en Tessa lagen aan kop, maar Louise en Melissa gaven ook niet op!

Er waren enkele problemen, maar niets om voor te wenen.

Tot grote spijt raakte Luana alleen wel haar pul kwijt…

Tijdens het varen dacht Rukhsara: “Ik denk niet dat ik dit kan.”

Maar gelukkig was er Theo, onze superman!

“Kijk een bever!”

“Elise, stop met dat gezever, ik heb koud en ik heb geen jas!”, zei Sophie.

“Wees gerust, ik vraag straks wel die van Thomas.”, aldus Elise.

Willem konden we niet missen, daaom kwam hij maar mee quizzen.

Iedereen vond het super fijn, voor Ona mochten de snoepjes er zeker zijn!

’s Avonds nog even dansen.

Gelukkig waren de vrouwen mee, dan waren de mannen ook tevree.

We moesten uiteindelijk gaan slapen,

want voor we teruggingen hadden we nog twee activiteiten

waar Kimberly haar broek aan wou slijten.

De rotsen beklimmen en de bibberpiste waren echt iets voor 2LATA, dat doet niemand ons na!

Het werd stilaan tijd om terug naar huis te gaan

en de anderen op school de volgende dag met vele wilde verhalen om de oren te slaan.

We namen afscheid en na de laatste groepsfoto was het zover, we werden voor de laatste keer gedropt, deze keer aan het station.

“Goede herinneringen en mooie tijden.

Durbuy, dat was pas toppie!”, dacht Aurélie.