Barcelona 2009

Het reisverslag van Brieuc Goosens

6LWE

zondag 17 mei

Na een uitstekende nachtrust in het Ibis Hotel waren we weer klaar om onze reis aan te vatten. Maar eerst verraste Mr. Drappier ons met een ochtendwandeling. We stapten via de Rhône, langs de pont d’Avignon en dan vervolgden we onze weg via een beklimming op de rotsen, waar we een prachtig uitzicht hadden op de stad van Saint –Bénézet, tot we aankwamen bij het pauselijke plein. Steven gaf ons daar informatie over het palais du pape en Pieter-Jan verbaasde ons met zijn uitleg toen we eindelijk op de pont d’Avingnon stonden.

Uiteindelijk vervolgden we onze weg, na een middagmaal aan de Spaanse grens, naar het hoogtepunt van onze eerste dag: Het Dali-museum. Daar vonden we het Spaans surrealisme in zijn puurste vorm. Na een lange en vermoeiende dag konden genieten van een verzachtende en verzadigende nachtrust in onze residentie.

Maandag 18 mei

Maandagochtend was ik al uren wakker voor het ontbijt. Ik was namelijk zeer zenuwachtig om Barcelona voor de eerste keer in m’n leven te bezoeken.

Toen we aankwamen in Barcelona wandelden we langs de Ramblas en konden we de sfeer in Barca opsnuiven. In de voormiddag bezochten we twee kerken en in de namiddag gingen we op queeste in de prachtige stad. Deze zeer leuke en goed-georganiseerde zoektocht leidde ons naar de mooiste plekjes in de gotische wijk.

Als afsluiter kregen we een onvergetelijke boottocht aangeboden. We hadden zicht op enkele duizenden containers en op plaatselijke vissers. Na deze fijne dag hadden we nog net genoeg energie over om een rugby partijtje te spelen op het strand en te gaan zwemmen. En toen kropen we onder de wol.

Dinsdag 19 mei

Dinsdag, Gaudi – dag, mijn favoriete kunstenaar. Vandaag hebben we volgens mij de grootste cultuurinjectie van de hele week gehad. We maakten kennis met het modernisme en met z’n meester: Gaudi.

Het eerste gebouw: Palau de la Musica was niet door hem gebouwd maar daarom niet oninteressant. We kregen een leuke gids, Francecsa, aangeboden. Zij liet ons alle hoeken van het gebouw zien en ze liet een oorverdovend stukje horen op het orgel in de concertzaal.

Hierna bezochten we Casa Mila, een waar meesterwerk, en erna zijn levenswerk: De Sagrade Familia. Voor de zeer goedkope prijs van maar 2.5 euro mochten we de lift naar boven nemen, spijtig genoeg konden we niets anders zien dan cementmolens en hijskranen.

Na een lange wandeling kwamen we aan bij Parc Guell, waar we op de langste bank ter wereld… in slaap vielen. Dit was dus, beste vrienden, zoals jullie zien, veruit de vermoeiendste dag.

Woensdag 20 mei

De zon brandde in m’n gezicht toen ik de gordijnen opendeed, wat ook het geval was toen ik de berg trotseerde, een steile klim in een verdrukkende hitte, om uiteindelijk Monestir de Monserrat te bereiken. Meneer Minten stond ons boven op te wachten met een brede grijns op zijn gezicht, hij was immers met de lift naar boven gekomen – en wij konden daar niet mee lachen.

Maar dit werd goed gemaakt door het prachtige uitzicht dat we vanaf de top hadden en door de picknick die nog nooit zo lekker smaakte. Even later genoten we van het gezang van het plaatselijke knapenkoor en konden we een blik werpen op de Zwarte Madonna.

In de namiddag volgenden we Mr. Drappier zijn strakke tijdsschema verder en vertrokken we naar de wijnkelders van Codorniu. Daar keken we een filmpje, bezochten hun museum en reden met een treintje rond in hun opslagplaatsen. Daarna liet onze saaie gids ons achter bij een aardige mevrouw, die ons druivensap aanbood, en tenslotte keerden we huiswaarts voor een heerlijke duik in de Middellandse Zee.

Donderdag 21 mei

Vandaag stond ik op met een triest gevoel. Het was immers de laatste dag dat we de stad der steden gingen bezoeken. Maar we hadden weer een druk programma dus tijd om te treuren was er niet.

We begonnen de dag met een bezoekje aan Nou Camp, het stadium van FC Barcelona en ik werd vervuld met zaligheid bij het aanschouwen van de gladiatorenarena. Vervolgens maakten we een heuse wandeling via allerlei belangrijke bezienswaardigheden totdat we aankwamen in Poble Espagnol, precies een dorp in de stad, en daar een hapje aten.

In de namiddag bezochten we, volgens mij het boeiendste en mooiste van allemaal, het Miro Museum. Onze gids ter plaatse, Meneer Minten, fascineerde me met z’n uitleg over de denkwijze van deze eigenzinnige kunstenaar.

Na dit wonderbaarlijke museum- bezoek namen we een kijkje in het Olympisch dorp, gemaakt voor de spelen van 1992. Interessant, maar het oogde wel klein in vergelijking met Peking. Op het einde van de dag hadden de leerkrachten een verassing voor ons in petto. We mochten tot 1 uur wegblijven.

Na een innig afscheid van de zee en het strand viel ik als een blok in slaap.

Vrijdag 22 mei

Deze onnoemenswaardige dag was veruit de saaiste van de hele onvergetelijke, prachtige en leuke Barcelonareis. We bezochten een klooster in de bergen, San Pere de Rodes, meer een ruïne, en we aten na afloop onze boterhammen op tussen de rotsen.

Dit was de laatste keer dat we ons op de Spaanse bodem bevonden.

Toen we eindelijk in Nîmes aankwamen, na een aangename busreis, strekten we onze benen en gingen op pad door de Franse stad. Rond 9.00 uur vertrokken we huiswaarts en begonnen we aan een Pokémon- marathon. Om 2 uur ‘s nachts viel ik dan toch in slaap. Ik droomde dat we terugkeerden naar Barcelona en ons verblijf daar nog enkele weken verlengden. Maar om 7.00 uur schudde mijn moeder me wakker uit die droom en bracht me terug naar de realiteit.