Barcelona 2009
Het reisverslag van Evelien Boogaerts
6LWE
Vroeg in de ochtend vertrok de bus voor een eerste lange trip richting Avignon.
Na deze vermoeiende rit kwamen we rond 19u 30 aan in Avignon waar we aten in de flunch en een verfrissende avondwandeling maakten. De eerste vakantiesfeer was reeds te proeven. Enkelen waagden het zelfs een (kermis)paard te bestijgen voordat we naar het hotel vertrokken.
De eerste (echte) dag begon met een ochtendwandeling doorheen Avignon. We verkenden de stad en liepen op de befaamde Pont d’Avignon. Na een verhelderende uitleg van Pieter-Jan vertrokken we met de bus richting Figueres. Onze eerste stappen op Spaanse bodem! Hier bezochten we al onmiddellijk een museum, en dat was in het begin wel raar, het waren werken van Dali, de kunstenaar.
Dali is een surrealist en een veelzijdig kunstenaar. Hij schilderde, tekende, deed aan beeldhouwen en fotografie en hij maakte zelfs juwelen.
Na het bezoek aan het grote Dali-museum vertrokken we naar Calella waar we de volgende 4 dagen (en nachten) zouden verblijven.
Iedereen had zin om alle plekjes van het strand dadelijk te verkennen voor een potje rugby. Zalig!
18 Mei 2009
Eindelijk naar Barcelona! De stad waarvoor we komen, de stad waarvan we dromen!
Barcelona, mijn schat, u bent een parel van een stad!
We doken onmiddellijk de Ramblas in, het hartje van Barcelona. Ik maakte ook de eerste beelden met mijn camera toen we een kathedraal binnenstapten.
Na een vrije lunch gingen we op ‘queeste’ en spannend avontuur doorheen de stad met onduidelijke pijlen en moeilijke vragen. Er waren zelfs prijzen te winnen voor diegenen die veel antwoorden juist hadden en het mooi schreven. Helaas, ik was niet bij de gelukkigen. Maar mijn geluk kon dan weer niet op toen we een gewaagde boottocht maakten! We voeren onder bruggen en voorbij gigantische schepen. Het gezelschap, de zon, de golven en het prachtige uitzicht zorgden voor een onvergetelijk moment.
Toen onze beide voetjes het vaste land weer raakten, zetten we, na deze bewogen vaart, koers terug naar huis (Calella). Hier aten we ons avondmaal en sloten we de dag af met een zeer gezellige avond op het strand.
Barcelona deed de vele gemoederen nu al overlopen van voldoening en verbazing.
19 Mei 2009
Dag twee in Barcelona. Vandaag stond er maar één man centraal, nl. de wereldbekende Anthony Gaudi. Als opwarmertje voor het modernisme bezochten we eerst Gaudi’s meest conventionele gebouw: Casa Calvet. We zetten onze tocht verder naar het Palau de la Muscia waar we een rondleiding kregen van een gids. We zagen mozaïeken, zuilen, prachtig glaswerk en een adembenemende concertzaal waar we zelfs een stukje orgelmuziek aangeboden kregen. Hier betrapte ik enkelen op het vergrijp van het negeren van verbodsborden om foto’s te maken. Maar wat wil je met zo’n indrukwekkend gebouw.
Nu zetten we onze tocht verder langs de Mansana de la Discordia naar Casa Mila. Na een vrije lunch werd het tijd voor het echte werk. Gaudi’s meesterwerk volgens velen, een afschuwelijk gebouw volgens mij. Wat anders dan de Sagrada Familia en zijn eeuwige bouwwerf. Tussen hoge kranen en stellingen klommen we in een van de torens en keken neer op de stad waarvoor we zolang in de bus hebben gezeten!
Het allerleukste van deze dag was Parc Guëll. Ik werd aangenaam verrast door een rijk kleurenpalet van mozaïek op de langste bank die er op onze aardbol staat. Niet alleen de bank maar het hele park deed me aan Gaudi denken.
Na een weeral overdonderende dag keerden we terug naar ons vertrouwde stekje. Zoals gewoonlijk doken we voor het avondmaal nog vlug de zee in en daarna herenigden we ons weer op Calella’s mooiste stukje strand.
20 Mei 2009
Met een bang hartje ging deze dag van start. Want we hadden de hooggelegen stad Montserrat nog niet gehad. De klim zou ons behoorlijk afmatten, maar daar kwamen we later pas achter!
Het echte avontuur begon pas toen meneer Drappier met een keihard tempo aan de onmenselijke tocht begon. De goede weg was eerst even zoek en dus klommen we noodgedwongen langs een pad, dat zeer sterk op een drooggelegd riviertje leek. Dit smalle (maar gelukkig droge) riviertje bracht ons, wonder boven wonder, toch tot bij het goede pad. We trotseerden bergen, hoogtes, tractors, vele trappen en vooral de hitte. We overwonnen levensbedreigende paden, duizelingwekkende ravijnen en tenslotte ook de berg zelf! Er is zweet gevloeid, er zijn traantjes van geluk gevolgd en we hebben het gehaald! Op het einde van de tocht aten we op de top van de berg ons lunchpakketje op. Om even tot rust te komen, luisterden we naar de glasheldere stemmen van het talrijke knapenkoor in het klooster.
Omdat Carlo, de buschauffeur, ons weer veilig én wat vroeger thuis bracht, konden we ons dadelijk op het strand laten neerploffen. De sfeer, de zon, het water, de volleybal, voetbal en rugby zorgden voor een aangename namiddag.
Na het avondmaal werd iedereen verrast op het strand door Miek en Evelien die 49 gekleurde kaarsjes hadden aangestoken. De verrassing viel in de smaak en de avond was nog jong. De tijd vloog pijnlijk snel voorbij. Toch kon iedereen voldaan en gelukkig onder de lakens kruipen.
21 Mei 2009
Dag 4 en meteen ook de laatste in Barcelona. Voor velen ging vandaag een droom in vervulling. De thuisbasis van hun helden bezoeken was ongetwijfeld het hoogtepunt van de reis voor onze voetbalfanaten. Nou Camp, més que un club ! Met bewondering werd er in het museum rondgewandeld, oogjes blonken in the official shop maar de hartjes gingen vooral slaan van ongeloof wanneer de heilige grasmat voor het eerst in zicht kwam. Dit bekeken we dan ook de volgende 35 minuten.
Anderen lieten gras en heel veel stoeltjes voor wat ze waren en bezochten Gaudi’s Casa Batlló. Veel blauw, bogen, ‘golven’ en mozaïeken waren er te zien volgens mijn betrouwbare bronnen. Aan deze beschrijving twijfel ik niet want er is een ding dat ik in Barcelona zeker geleerd heb. Als je mozaïeken, golvende gebouwen, geen enkele hoekje en nog meer fantasierijke en overdadige versieringen ziet, dan mag je er zeker van zijn dat dit een werk van Gaudi is!
Nadat de groepen elkaar weer in de armen vielen, zetten we onze tocht verder doorheen de stad voorbij oa. het paviljoen van Mies van der Rohe. In Poble Espanyol lunchten we. Daarna gingen we naar het Miro-museum. Dit bleek het allermooiste en leukste museum dat ik ooit gezien heb. Door de uitleg en richtlijnen van meneer Minten raakten mijn medeleerlingen en ik meer en meer verzonken in Miro en zijn uitgebreide oeuvre.
Daarna bezochten we het Olympisch Stadion waar de Olympische spelen van 1992 plaats hadden.
Het einde van de dag was alweer in zicht. De laatste avond op het strand brachten we door in stijl. Het was niet al te donker en we zaten er warmpjes bij waardoor deze reis in schoonheid afgesloten kon worden.
Een dubbelzinnig gevoel kreeg ik toen ik wakker werd. Heerlijk dat ik had kunnen uitslapen! Maar nu besefte ik pas dat ik mijn zak alweer moet pakken om terug naar huis te vertrekken. Er kwamen alvast herinneringen naar boven van de vorige dagen en avonden toen mijn kamergenoten me ertoe dwongen om het warme bed te verlaten.
Na het ontbijt vertrok de bus naar Sant Pere de Rodes. We bezochten een oud klooster dat gebouwd was op een schitterende locatie. Het uitzicht was adembenemend en ook het weer zat alweer mee.
Hier aten we ons lunchpakket op en sleepten onszelf met veel tegenzin weer de bus op voor een reis richting Nîmes.
De laatste leerlingen brachten hun gidsbeurt terwijl we doorheen de stad wandelden. Hoewel we geen brood deelden of bloed dronken, laat staan dat we een verrader in ons midden hadden, begonnen we toch aan het Laatste Avondmaal.
Hierna kon de nachtrit beginnen
en keerden we vroeg in de ochtend terug naar Meldert.